Mądrość i głupota

Uczyć głupiego-to kleić skorupy
lub budzić śpiącego z głębokiego snu.
Nauczyć głupiego-to jakby nauczać drzemiącego,
który jeszcze w końcu zapyta:A o co chodzi?
Płacz nad zmarłym,stracił bowiem światło,
płacz nad głupim,bo rozum zgubił.
Ciszej płacz nad zmarłym,bo znalazł odpoczynek,
życie zaś głupiego gorsze jest od śmierci.
Żałoba po zmarłym trwa siedem dni,
po głupim i bezbożnym zaś przez wszystkie dni jego życia.
Nie wdawaj się z głupim w długie rozmowy
I nie chodź do tego,kto nie ma rozumu.
Strzeż się go,byś nie mniał przykrości
i byś się nie splamił przez zetknięcie z nim.
Unikaj go, a znajdziesz wytchnienie
i nie doznasz rozgoryczenia z powodu jego nierozumu.
Cóż jest cięższego nad ołów?
a jak mu na imię?Głupi.
Piasek,sól i bryłę żelaza
łatwiej unieść,niż znieść człowieka nierozumnego.
Jak drewniana belka ,wprawiona w budowlę,
nie rozpadnie się w czasie trzęsienia ziemi,
tak serce umocnione dojrzałym zastanowieniem,
gdy nadejdzie chwila,nie stchórzy.
Serce wsparte na mądrym myśleniu
jest jak ozdoba z piasku na murze wygładzonym.
Postawione na szcytach gór cienkie tyczki
nie opra się wiatrowi,
tak serce zalęknione przez niemądre myśli
nie ostoi się wobec byle jakiego strachu.